Pater Jan van Kilsdonk overleden In zijn woonplaats Amsterdam is Pater Jan van Kilsdonk (op dinsdag 1 juli 2008) in zijn slaap overleden. Van Kilsdonk werd 91 jaar oud.
De uit Brabant afkomstige Jan van Kilsdonk was tot en met 1982 jaren actief als studentenpastor in Amsterdam. Hij stond bekend om zijn progressieve opvattingen. Van Kilsdonk was tegenstander van het verplichte priestercelibaat en kwam op voor de rechten van vrouwen. In de jaren zestig eiste het Vaticaan zijn ontslag als studentenpastor nadat hij in een rede de 'geestelijke terreur' van de leiding van de RK-Kerk had gehekeld. Na overleg met de toenmalige bisschop van Haarlem, Jan van Dodewaard, werd die eis teruggenomen.
Jan van Kilsdonk werd echter vooral bekend als pastor en steun en toeverlaat van homo's en aidspatiënten. Zo omschreef hij homoseksualiteit als 'een vondst van de Schepper'. Hij heeft vele aidspatiënten in hun laatste levensjaren bijgestaan. Veel bezoekers in het Amsterdamse homo-uitgaanscircuit kwamen Van Kilsdonk tegen. Altijd stond hij in een bescheiden hoekje, vaak om te luisteren naar de verhalen die 'de jongens' hem in vertrouwen vertelden. Dit werd door de lezers van de Gay Krant dermate gewaardeerd dat hij in 1996 de Gay Krant Award kreeg uitgreikt.
De laatste jaren was Van Kilsdonk elke zondagochtend te vinden in de Dominicuskerk in het centrum van Amsterdam. Hij had daar een vaste plaats, die de kerkgangers zorgvuldig voor hem vrijlieten. Van Kilsdonk ontving van COC Nederland de Bob Angelopenning. In 2006 ontving hij het eerste Roze Lieverdje van de homogroep van GroenLinks, Roze Links. In datzelfde jaar werd in zijn geboorteplaats, het Brabantse Zeeland, een borstbeeld van hem onthuld. De uitvaart van pater Van Kilsdonk wordt op maandag 7 juli gehouden. Deze zal plaatshebben in de Dominicuskerk aan de Spuistraat 12, ingang Korte Korstjespoorsteeg in Amsterdam. (Bron: www.GK,nl - 01.07.08) Vondst van de Schepper (Pater van Kilsdonk) Als wij met gelovige ogen vermoeden, dat de honger en de gave van liefhebben tussen vrouw-en-vrouw en tussen man-en-man niet verzonken is in de donkere toeval, maar als schepping ontspringt aan de lichtende keuze van God, dan bedoelen wij : dat ook in deze liefdes-structuur de Eeuwige heeft gesproken; dat Hij deze vrouwen en deze mannen zegent; dat Hij achter hen staat; dat Hij voor deze gestalte van het mens-zijn verantwoordelijkheid neemt; dat Hij ziet dat het goed is – ja zéér goed kan zijn. Ja, dat het óók voor hén niet goed is om tot alleen-zijn te worden gedoemd. Zodra mensen het wagen, op deze wijze schouder aan schouder te staan, is het ook hun weg: beeld van God te zijn : énige openbáárwording van God - - niet als onmiddellijke afschildering (evenmin als man-en-vrouw dat zijn), maar als appèl tot navolging van God. Antieke culturen (ook de Joodse) spreken enkel en alleen met sympathie en begrip over de asymmetrie van man-en-vrouw. Alleen de Gríeken brengen een wat gevarieerder ervaring in beeld. Maar sindsdien hebben wij niet alleen de geologie van de aarde, maar ook de geologie van de ziel (en van haar ingeslepen gevoels-energieën) met méér graafwerk kunnen blootleggen, dan waartoe de rabbijnen (Paulus inbegrepen) in staat waren. Deze ontdekking geeft ons niet alleen het récht, maar ook de plícht: hun theologie van schepping en van bevrijding te transponeren op de verstrengeling van vrouw-en-vrouw en van man-en-man. Wat zou de Schepper beogen, met deze oorspronkelijke vondst? Zonder twijfel: het wonder van de afwisseling en van veelkleurigheid. “Honderd bloemen...” zingt een kerklied. Ach, de dichter schijnt nog te geremd! “Duizend maal duizend!”, zegt de Schepper. Dictaturen ( ook kerkelijke ) beogen uniformiteit – ja zelfs uniformen. De Schépper speelt blijkbaar vanuit een geheel andere smaak! (...) Ja, de Schepper is tuk op verrassingen, waarin de cultuur (ook de kerkelijke) ons misschien niet altijd geoefend heeft. Ik noemde er maar één... (Jan van Kilsdonk) Bron: Effeta, websitenieuws 09.07.08. |